Blog Rottumeroog: het sneeuwt op het Zuiderduin (en de ganzenpas)

Nu is dat niet meer denkbaar. Van het Zuiderduin is een dergelijke kolonie ons niet bekend, maar dat zat in die tijd nog vast aan Rottumeroog. We volgen het op veilige afstand van af het wad met de telescoop. Zo nu en dan gaat de kolonie massaal de lucht in en lijkt het te sneeuwen, het is een spectaculair gezicht. 

Ook de kleinste stern, de Dwergstern heeft dit jaar een grote kolonie op de uitgestrekte schelpenbank van het oostrif van Rottumeroog. Deze sterntjes broeden altijd op het scherpst van de snede, dit wil zeggen op ruige plaatsen die kwetsbaar zijn voor storm en hogere waterstanden. Een kolonie van 70 a 80 broedpaar is een grote kolonie als je bedenkt dat er plm 1000 a 1200 broeden in Nederland.

Op maandag 23 juni is er harde zuidwestenwind 6B en 40 cm verhoging. De dag erna kijken we met de telescoop vanaf het zuidelijker wad en vinden het erg rustig. De dag erna is het rustig weer en nemen we een kort kijkje en zien dat er wel wat nesten verloren zijn gegaan maar nog meerdere nesten met eieren en hele kleine donsjongen. We maken dat we wegkomen. We hebben bewondering en respect voor die kleine vogels die op een dergelijk terrein hun jongen grootbrengen. Met een mooie dag kan iedereen het wel, maar met storm en regen moet je het toch ook maar doen. We worden er ook wel een beetje gelukkig van om een dergelijke grote kolonie te mogen meemaken.

Sowieso is het bijzonder om in dit unieke gebied te mogen verblijven. We kennen de gebieden Rottumeroog en Rottumerplaat sinds 1982 en het is heel bijzonder om in die tijd de veranderingen te zien. Rottumerplaat dat groter en diverser wordt, Rottumeroog dat kleiner en tsja, natuurlijker? wordt. Met het prachtige Zuiderduin, een klein pareltje.

Het broeden loopt al wat ten einde, de opgroeiende jongen moeten gevoerd en vanaf het bordes bij de iglo hebben we daar mooi zicht op. De grote – wat maffe dodo-achtige – jongen van de meeuwen, de vliegoefeningen van de Lepelaars en Kleine Zilverreigers, zo voor de deur. Zingende Graspiepers en Veldleeuweriken (waar hoor je ze nog) overal om je heen, een roepende Waterral met een schattig zwart pulletje.

Veel plezier hebben we ook weer van de 4 paar broedende Boerenzwaluw in de diverse gebouwtjes rondom de Iglo, tot en met de wc. Het eerste nest met 5 jongen is uitgevlogen en zitten voor ons op de takken rondom de drinkbak te bedelen als de ouders langs komen vliegen.

Het hoogtepunt van de laatste week was het bezoek van een familie Grauwe Gans bij de drinkbak, rond 22.00, tegen de schemer. In de verte is er al een geluidje te horen, een licht gegakker, tussen gakken en piepen in. Dan komt eerst een ouder die in de tijd dat er gedronken wordt aan een stuk door op de uitkijk staat. Dan komen de grote jongen die wat meer onbesuisd de drinkbak bestormen en aan het eind nog een ouder die ook in de alerte stand alles in de gaten houdt. Een kuchje van ons en het gezelschap is weg, doodstil binnen blijven zitten dus.
Het ontroert ons zomaar om dit gezelschap op deze manier zo dichtbij te zien, de zorgzaamheid van de ouders, de constante alertheid. En dan dat geluidje er bij. Aandoenlijk vinden we het.

Er is een filmpje gemaakt van de ganzen (mp4, 17 MB)

Het is tijd van de jonge gewone zeehondenpups. Vorig jaar hebben we rond deze tijd hier ook gezeten. We hebben toen veel huilers gezien, minstens 10. Het weer was toen veel slechter, misschien dat dat een rol gespeeld heeft. Wel troffen we nu op de westpunt een jonge grijze zeehond met een al ingegroeid blauw netje om zijn of haar hals. Nog levendig en vet, maar dat kan niet goed gaan. Al weer weg de zee in, een eventueel reddingsplan in de kiem gesmoord.

Het mag duidelijk zijn, de romantiek van deze plek op dit eiland waarin we diverse weertypen meemaken, alle broedvogels zo hun gang zien gaan, maar ook de meer weerbarstige zaken op zo’n eiland, is aan ons besteed.

Dries Olsthoorn en Anneke Bouman