Blog Richel: obsessed by sand
We zien ze meestal al van verre naderen; de twee- of driemasters, komend van Harlingen op weg naar Terschelling (meestal) of Vlieland (soms). In deze periode hebben verschillende Bruine Vloot schepen groepen scholieren uit Duitsland of Zwitserland aan boord. Daar is het gebruikelijk om vanuit school of vanuit een vereniging in de eerste zomervakantieweek deze reizen te organiseren. Mee ga je op vrijwillige basis en het is dan ook echt vakantie .. geen lesweek .. wel groepsbuilding, maar dat gaat als vanzelf.
Wij vinden het altijd helemaal leuk als we een schip de afslag zien nemen naar het Fransche Gaatje om ‘bij ons voor de deur’ te overtijen, want eenmaal op de juiste plek afgemeerd, en als ze van de schipper van boord mogen – spat het plezier er vanaf. Letterlijk en figuurlijk. Jonge benen rennen en springen onze kant op.. op verkenning naar dat grappige bouwsel, want wat is het .. een boot.. een huis? En wat doen we hier? En waarom? Het verhaal over het wad laat zich makkelijk delen. Er is echte belangstelling.. en er is veel, veel te vragen, vooral over het zand, want.. waarom beweegt het hier wel en daar niet? Wat is dat zwarte daaronder? Blijft het altijd nat? Wat zijn die sliertjes van zand en de putjes daarnaast? Is dat een krab.. en bijten die?
Deels in het Duits, maar voornamelijk in het Engels valt er van alles te vertellen. En allemaal willen ze even graven met de schep. Een leerkracht/ begeleider luistert glimlachend mee. Ze komt naar ons toe en legt uit: Daar waar wij vandaan komen - Zuid-Duitsland op de grens met Zwitserland - kennen wij dit niet. Gesteente en bergen, dat kennen we. Maar een aantal van deze kinderen is nog nooit aan zee geweest en het natte wad.. dat kennen ze geen van allen. . so.. "they are all a bit obsessed by the sand".
